:: Wyprawa do Rumunii 26.07

Strona główna

Informacje

Wyprawa

Fotki

Mapy

Linki

Księga Gości

26.07.2002 (dzień pierwszy)
/OPOLE-ZAKOPANE-POPRAD-KOSZYCE-DEBRECZYN/

Wyruszamy z Opola (naszego rodzimego miasta) o godz. 00.07 pociągiem pośpiesznym do Zakopanego. Oprócz załadowanych plecaków mamy trochę żarcia na drogę i... uśmiech na twarzy ;))). Zgodnie z tradycją naszych kolei pociąg jest opóźniony;)... na szczęście tylko trochę... Mamy jednak miejsca siedzące, więc jest ok! Po niezbyt przespanej nocy (jak to zazwyczaj w pociągach bywa), ok. 7.00 jesteśmy w Zakopanym. Tu dowiadujemy się, że o 7.20 odjeżdża PKS do Popradu na Słowacji (nie zdążymy więc pójść na Krupówki;). Nie zastanawiając się wiele - bo nie ma nad czym;) - kupujemy bilety (15 PLN/os) i już po chwili jedziemy upajając się widokiem polskich gór... Trochę długo stoimy na granicy słowackiej (kierowca też jakiś dziwny...), ale to nic. W końcu dojechaliśmy. W Popradzie od razu idziemy na dworzec kolejowy, skąd o godz. 10.40 odjeżdżamy pociągiem do Koszyc (122 SKK/ok. 12 PLN/os). Tutaj udajemy się na dworzec PKS i próbujemy znaleźć jakiś autobus, który jedzie na węgierską granicę. Już po chwili podchodzi do nas facet i jak dowiaduje się, że my "Polaki", to proponuje zawieźć nas za 30 PLN - jednak odmawiamy i dalej usiłujemy znaleźć ten autobus. Na naszej mapie nie było nazwy miasteczka, które jest przy granicy. Prosimy o pomoc chłopaka z dworcowego sklepiku, jednak niezbyt zna angielski i nie orientuje się zbytnio w terenie - ale widać, że chciał pomóc. W końcu wyczailiśmy, że musimy jechać do Milhost. Ruszamy na przystanek i czekamy na autobus. Dworzec jest dosyć duży i kręci się sporo Cyganów, ale nie mamy żadnych problemów. Bilet - 36 SKK/ok. 3,5 PLN/os (więc dużo mniej niż te 30 PLN, he). Na drodze wsiada chłopak i dziewczyna z Warszawy - okazuje się że jadą stopem do Włoch - też ciekawy pomysł:). Dojeżdżamy do węgierskiej granicy, którą przekraczamy pieszo i ruszamy (również pieszo) w poszukiwaniu jakiegoś pociągu. Przeszliśmy ok. 4km - z tymi wielkimi plecakami:( - próbując po drodze złapać stopa (niestety bez skutku), aż w końcu jakiś młody chłopak wskazuje nam drogę na stację. Tu okazuje się, że "za chwilę" odjeżdża pociąg do Debreczyna (z przesiadką w Miszkolcu), więc szybko kupujemy bilety. Niestety pani kasjerka nie zna angielskiego ani niemieckiego (tylko niezrozumiały węgierski;) i nie chce dać zniżki dla studentów (nawet po okazaniu karty Euro<26), a nie ma czasu żeby bronić swoich racji, więc kupujemy normalne (1560 Ft/ok. 25 PLN/os). Do Debreczyna dojeżdżamy pod wieczór i przez chwilę nie wiemy co robić, ale na mapie przed dworcem znajdujemy camping i ruszamy tam tramwajem #1 (bilet 120 Ft/ok. 2 PLN/os). W tramwaju facet tłumaczy nam chyba jak dojść na camping - to miło z jego strony, ale kompletnie go nie rozumiemy, hehe... jednak jakoś sobie radzimy. Camping - 2000 Ft/ok. 32 PLN. Na miejscu pełno Polaków i w dodatku IMPREZA - szkoda że w rytmach disco polo. Rozbijamy się, otwieramy 1-szą puszkę - jak to na turystów przystało, gotujemy herbatkę (trochę długo, ale to chrzest naszej kuchenki) i idziemy spać!!!

27.07.2002 (dzień drugi)
/DEBRECZYN-ORADEA/

Zanim się wygrzebaliśmy (prysznic, jedzenie) wybiła 11.00, więc szybko idziemy na tramwaj i z powrotem na dworzec (przez szybę podziwiając Debreczyn - całkiem przyjemne miasteczko). Na dworcu udało się kupić bilet studencki (YEEAAHHH!!!) za 250 Ft/ok. 4 PLN z Debreczyna do Biharkeresztes z przesiadką w Puspokladany. Dojechaliśmy i tu piechotką najpierw do głównej drogi (lekko męczące...), a później wzdłuż drogi aż do granicy (bardzo męczące...) - po drodze bezowocnie próbując złapać stopa:(. Jeśli chodzi o pogodę - gorąco, ale lepszy upał niż deszcz! Granicę przekraczamy standardowo - pieszo i już jesteśmy w Rumunii, hehe (przestawiamy zegarki, gdyż czas tu płynie o godzinę szybciej - jest ok. 17.00). Tuż za granicą podchodzi do nas taxówkarz i proponuje transport na "zug" do Oradei za 5 € - cóż nam innego pozostaje... Na dworcu troszkę gorszy klimat - dużo "ciemnoskórych" i spore zamieszanie. Z tymi plecakami za bardzo rzucamy się w oczy - co chwilę ktoś proponuje taxówkę. Pani na informacji zna angielski i po krótkiej rozmowie stwierdzamy, że dalej pojedziemy z rana, gdyż teraz jest już za późno (bez sensu zajechać do jakiegoś miasta w nocy). Ruszamy więc pieszo w stronę centrum i w końcu zmęczeni znajdujemy przyjemny hotelik z widokiem na główny deptak. W recepcji bardzo miła pani (znająca angielski - ufff) mówi, że nie opłaca się płacić w € bo wychodzi drożej (miło, że o tym wspomniała). Cena: 25 € lub 550 000 Lei (ok. 17 €!!! - a więc spora różnica!). Dogadujemy się tak, że damy w zastaw 25 €, a jak rozmienimy kasę to zapłacimy w Lei'ach (super!). Zostawiamy plecaki i wtopieni w otoczenie idziemy na dworzec rozmienić pieniądze (bo tylko tam był czynny jeszcze kantor), sprawdzić dokładnie pociągi, a później pozwiedzać trochę miasto - po drodze kupujemy orzeźwiającą colę w "macu":). Wieczorem na dworcu już spokojniej, zresztą jest ochrona z bronią w ręku, więc nie ma się czego obawiać;). Okazuje się, że miasteczko jest całkiem sympatyczne - nie tak wyobrażaliśmy sobie Rumunię. Myśleliśmy, że będzie tu dużo Cyganów, bezpańskich psów, szaro, buro i ponuro...(chyba każdy kto tu nie był tak właśnie myśli), więc mile się rozczarowaliśmy. Jeśli chodzi o samochody to dominują Dacie, ale są także lepsze gabloty. W hotelu otwieramy następną puszkę, kupiliśmy też po krajowym browarku Silva i korzystając z tego, że mamy widok na główny deptak, podziwiamy miasto nocą - dużo młodzieży, gdzieś tam gra muzyka... czyli istnieje tu normalne życie..., a te Rumunki to naprawdę piękne dziewczyny... - oczywiście Polki i tak są piękniejsze:)))!!!!...

28.07.2002 (dzień trzeci)
/ORADEA-KLUŻ NAPOKA-CHEILE TURZII/

Pociąg do Klużu mamy o 7.42, a z hotelu wychodzimy po 7.00 (po drodze pierwsze bezpańskie psy - a jednak są!). Na dworcu nie uznają Euro<26 Student (w Rumunii koleje tego nie uznawały, a przecież wyraźnie napisane że STUDENT!!!;), więc kupujemy normalny (70 000 Lei/ok. 2,1 €/os). Teraz czekają nas 4h jazdy, ale za oknem pojawiają się ładne widoczki, więc jest czym karmić oczy. W pociągu przychodzi jakiś Cygan i zaczyna coś nawijać - chodzi mu o jedzenie albo pieniądze - mówimy, że nie rozumiemy, więc po chwili daje sobie spokój. Jednak przychodzi drugi raz i znów próbuje coś od nas wyciągnąć - dajemy mu papierosa (wziął dwa, hyh) i tyle go widzieliśmy. Reszta drogi mija spokojnie. Do Klużu dojeżdżamy ok. 12.00, plecaki zostawiamy w przechowalni (25 000 Lei/ok. 0,8 €/bag) i uderzamy pozwiedzać miasto. Widać tu już górskie klimaty:)), miasto pięknie położone... są też jednak te psy i można zauważyć większą biedę (np. dzieci na skrzyżowaniach podchodzą do samochodów prosząc o kasę... ). Postanawiamy zjeść coś normalnego w restauracji (179 000Lei/ok. 5,5 € za dwa "drugie dania"). W centrum jakiś dzieciak chce sprzedać "rolexa" za "uno dolar":). Po zorientowaniu się w sytuacji wracamy na dworzec, zabieramy plecaki i ruszamy na PKS (AUTOGARA 2), skąd chcemy dostać się jak najbliżej następnego punktu wyprawy - wąwozu Turda (Cheile Turzii). Pani z informacji zagaduje z kierowcą i ten wysadza nas na rozjeździe, skąd już "prosta" droga w góry. Bilet - 30 000 Lei/ok. 1 €/os. Wchodzimy, wchodzimy, wchodzimy i końca nie widać... nagle zatrzymują się przejeżdżający Niemcy i podwożą nas do samego schroniska (piechotą jeszcze trochę by nam zeszło). Tu bierzemy chatkę (2 łóżka i dach nad głową) za 150 000 Lei/ok. 4,6 €/os, zostawiamy plecaki i idziemy zwiedzać wąwóz. Widoki po prostu wspaniałe. Po powrocie robimy sobie zupki. Miejscowy DJ (który jest synem szefowej) zna angielski i załatwia nam gorącą wodę, więc nie musimy męczyć się z kuchenką. Testujemy kolejnego krajowego browarka - tym razem Skol i zwijamy żagle, bo rano trzeba stąd jakoś zejść. Nagle przed naszymi drzwiami pojawia się... piesek - chyba będzie nas pilnował;)....

29.07.2002 (dzień czwarty)
/CHEILE TURZII-SYBIN/

Mieliśmy w planie zabrać się jakąś furą na dół, ale zanim wstaliśmy (jak zwykle trochę nam to zajęło - jeszcze karmiliśmy naszego psa i jakiegoś kota) żadnego samochodu już nie było...buuu, więc ponownie ruszamy pieszo - tym razem w dół - ok. 4km. W pewnym momencie na zupełnym pustkowiu siedzi sobie gość.... po chwili podchodzi do nas i pomaga zorientować się w terenie - spoko, ci Rumuni są naprawdę sympatyczni...(a może to tylko tu w górach...) Wreszcie dochodzimy do głównej drogi (huhuh) i zaczynamy to, co nie wychodzi tu najlepiej - łapanie stopa... do Turdy. Po niezbyt długim czasie zatrzymuje się gość z pobliskiej wioski. Starszy koleś, ale luzak (pasy tylko przełożone, na palcach jakieś sygnety, jadąc trąbi chyba na wszystkich - jak wszyscy w Rumunii, hehe). Ale nam się trafiło - niedość, że dowozi nas do Turdy, to jeszcze pyta ludzi na przystanku o dalszą drogę (u nas tak się nie robi;). Wstępujemy na chwilę do sklepu, a gdy wychodzimy ktoś woła: "gdzie idziecie?"... spoglądamy na ulicę, a tam samochód na polskich blachach - małżeństwo - on Polak, ona Rumunka (bardzo sympatyczni) - przeprowadzają się z Polski do Rumunii. Dzięki nim byliśmy szybko i "bezpłatnie" na dworcu w Câmpii Turzii, skąd oczekujemy na pociąg do Sybin (13.17) z przesiadką w Vintu de Jos (80 000 Lei/ok. 2,5 €/os). Na dworcu w miarę spokojnie - jakiś gość czyta na głos cały rozkład jazdy...he. W pociągu siedzimy z takim "menelkiem" i po chwili wywiązuje się rozmowa - on po rumuńsku, my po polsku i angielsku - ale jakoś się dogadujemy, hehe. W końcu prosi nas o adres i telefon - coś tam mu naskrobaliśmy - ciekawe czy zadzwoni;)?. Przynajmniej podróż nie jest nudna:). W Vintu de Jos czekamy ok. 1,5h - dworzec taki sobie (jakieś kury, psy..), ale czujemy się w miarę bezpiecznie - nasz "kumpel" jest w pobliżu;). Okazuje się, że w pociągu można nawet skarpetki kupić;). W drugiej części podróży "kolega" odłącza się od nas (i dobrze!). Po pewnym czasie wywiązuje się rozmowa ze starszym małżeństwem, które po dotarciu do Sybin pomaga nam znaleźć trolejbus (#T1) jadący na camping (znów spoko Rumuni!), ale i tak bierzemy taxówkę (50 000 Lei/ok. 1,5 €, ale z góry spytaliśmy ile weźmie), bo na #T1 trzeba czekać 30min, a robi się późno i pogoda się troszkę psuje. Na campingu rozbijamy namiot (70 000 Lei/ok. 2,1 €) i szybko do centrum pozwiedzać i coś zjeść. Miasteczko nawet ciekawe, ale bardziej podobało mi się w Klużu. W rynku znajduje się duży plac, gdzie gromadzi się sporo młodzieży. Wracamy taxówką (30 000 Lei/ok. 1 €) i gdy już kładziemy się spać słyszymy jakiś szmer koło namiotu... he, to stadko OWIEC!!!! wyjada trawę wokół naszego legowiska ... hehe!!!!

30.07.2002 (dzień piąty)
/SYBIN-GÓRY FOGARASKIE/

Z porannym budzeniem zawsze mamy problemy - prysznic, jedzenie i już godz. 11.00 - szybko trolejbusem #T1 udajemy się na dworzec, a tu na styk o 11.36 pociąg do Porumbacu de Jos (23 000 Lei/ok. 0,7 €/os). W pociągu okazało się, że lepiej będzie jechać dalej do Cârty - tłumaczymy więc konduktorowi, a on na to że możemy jechać - bez żadnej dopłaty:). W ogóle zauważyliśmy, że ludzie tu albo pokazują bilet albo dają kasę nie dostając w zamian żadnego papierka;)... Z Cârty nie było innego wyjścia jak dostać się (piechotą) do głównej drogi, a potem do rozjazdu (ok. 3km) i stąd w góry - nabieraliśmy wprawy w robieniu 3km z plecakami;). Po dotarciu do rozjazdu zobaczyliśmy znak: 22km do pierwszego schroniska - Cabana Bîlea Cascada, 35km do drugiego - Cabana Bîlea Lac. Stwierdziliśmy, że jak nie złapiemy stopa (a jest to bardzo prawdopodobne;), to do wieczora powinniśmy zajść... na szczęście po ok. 3km (znowu!!) zabrała nas furmanka - tylko do najbliższej wioski (Cartisoara, ok. 1km), ale wierzcie mi - każdy odcinek drogi "nie na nogach" był dla nas błogosławieństwem!!! Tu zaopatrujemy się w arbuza (pyychhaaa!) i ruszamy w drogę - bo cóż innego pozostaje... Po jakimś czasie zabieramy się z chłopakami traktorem (spoko - sami spytali czy nas podrzucić) - podwożą nas chyba 4 lub 5 kilosów (!!!) - odwdzięczamy się papierosami, bo arbuza nie chcieli... i tu niestety zaczyna się "zawijana" droga w górę... Masakra!!!! Na szczęście 8km przed schroniskiem zatrzymał się jakiś dobry Rumun (a właściwie dwóch dobrych Rumunów) i w krótkim czasie jesteśmy w Cabana Bîlea Cascada - widoki tak piękne, że nie da się ich opisać (sprawdźcie fotki!). Jest godz. 17.10, a kolejka linowa (tu nosi nazwę: telecabina) do Cabana Bîlea Lac jeździ tylko do 17.00... jednak jest to nasz szczęśliwy dzień i udaje nam się załapać na dodatkowy kurs organizowany dla jakiejś wycieczki (40 000 Lei/ok. 1,2 €/os) i już po chwili jesteśmy na górze:). Schronisko pięknie odnowione - niestety ceny także - 200 000 Lei/ok. 6,2 €/os nocleg na materacach - bierzemy dwie doby. Jutro idziemy zdobywać Negoiu (2535m n.p.m.), a dziś jeszcze zwiedzamy okolicę, jemy ciorbę (zupkę - 35 000Lei/ok. 1 €) i udajemy się na miejsce spoczynku. W pokoju z nami śpią też dwie inne ekipy. Pierwsi - trójka Rumunów z Bukaresztu - chcą przejść całe góry. Gawron zaczyna z nimi rozmawiać. Drudzy - również trójka, również Rumuni - Adrian i jego towarzyszki... Ucinam sobie z nimi pogawędkę i po chwili robi się bardzo wesoło - całkiem nieźle wychodzi im mówienie po polsku (DOBRZE, hehe). Okazuje się, że Adrian jest alpinistą i szefem Clubul Alpin Român w Kluż-Napoka (w linkach odnośnik do jego strony!!!!!). Wieczór mija wesoło, ale czas spać, bo jutro czeka nas wiele wysiłku...

31.07.2002 (dzień szósty)
/GÓRY FOGARASKIE-BRASZÓW/

Wstajemy ok. 8.30 (Wow!!!), współlokatorzy się zbierają, my bierzemy prysznic, jedzonko i ruszamy w góry... Pogoda jest niezbyt dobra - sporo mgły, poza tym ciężko się idzie... Weszliśmy chyba 400m w górę i w pewnym momencie niezła jazda - niewiele widać i wieje silny wiatr - decydujemy się zejść, ponieważ jeśli nawet uda nam się nie zboczyć ze szlaku i dojść na szczyt, to i tak niewiele zobaczymy... Szkoda! Na drodze powrotnej spotykamy dwie dziewczyny, ale ciężko się z nimi dogadać, gdyż nie znają angielskiego, niemieckiego (tym bardziej polskiego - nawet nie wiedziały gdzie leży Polska, hyh). Po krótkiej rozmowie we wszystkich możliwych językach (z migowym na czele!) okazuje się, że to rumuńskie siostry, ale jedna mieszka w Norwegii, a druga na Węgrzech (tak to przynajmniej zrozumieliśmy)... Udaje nam się wycofać drugą dobę w schronisku - zabieramy plecaki i szybko pędzimy na drogę łapać stopa w dół (bo trzeba się stąd jakoś wydostać!). Pogoda taka sobie - trochę chłodno, ...trochę pada... i standardowo nikt nie chce się zatrzymać :( ... W końcu zabiera nas dziewczyna ze schroniska i dowozi do pamiętnego rozjazdu. Tutaj już świeci słońce i jest gorąco. Bez namysłu ruszamy piechotką na stację do Cârty - 3km z plecakami było już dla nas chlebem powszednim:)! Jest godz. 15.00 - czekamy 2h na pociąg do Braszowa. Stacja wygląda jakby od lat nikogo tu nie było. Po jakimś czasie schodzą się inni turyści. Bilety kupujemy u konduktora (44 000 Lei/ok. 1,3 €/os) - dostajemy nawet papierek;). W pociągu spoko. O 19.20 jesteśmy w Braszowie - tu (jak na każdym dworcu) podchodzi gość proponując taxi - bierzemy. Okazuje się, że ta taxówka nie jest zrzeszona - nie ma nawet szyldu, ani taryfikatora! Jedziemy do hotelu Aro Sport (50 000 Lei/ok. 1,5 € - z góry narzucona cena). Facet jeździ jak wszyscy w Rumunii - ostro!!! Hotel dosyć tani - 384 000 Lei/ok. 12 €/2os pokój. Zostawiamy plecaki i starym zwyczajem idziemy pozwiedzać i coś zjeść. Miasto bardzo przyjemne - jest nawet telecabina, z której widać panoramę miasta - niestety nie przejedziemy się nią. W restauracji krótka pogawędka z kobietą z Nowej Zelandii i japońskim studentem. Opowiadamy o naszej wyprawie i gdy mówimy, że podróżujemy z namiotem, chłopak reaguje z niesamowitą fascynacją: "WOW!!!" - chyba nigdy nie spał pod namotem;). Testujemy kolejne piwko - Ciuc (ponoć najlepsze w Rumunii - ... rzeczywiście dobre). W końcu wracamy do hotelu... zmęczeni, ale w dobrym humorze:)

01.08.2002 (dzień siódmy)
/BRASZÓW-BRAN-SINAIA/

Jakoś niezbyt się wyspałem, mimo iż w łóżku a nie w namiocie... Dziś wyjątkowo dobre i zdrowe śniadanko - mleko, pomidorek, brzoskwinia, banan i ...puszka!(prawdziwi turyści nie mogą się bez niej obejść;) Jesteśmy już strasznie zmęczeni codziennym podróżowaniem, ale trzeba ruszać dalej... - do Branu, zobaczyć zamek hrabiego Draculi!!!. Autobusem #4 (5 000 Lei/ok. 0,1 €/os) udajemy się na dworzec - zostawiamy plecaki w przechowalni (50 000 Lei/ok. 1,5 €/bag), a stąd trolejbusem #10 (przekreślona 10) do Autogara 2. Tu pekaesik do Branu (18 000 Lei/ok. 0,5 €/os). Zwiedzamy zameczek (20 000 Lei/ok. 0,6 €/os - studenci), a także muzeum i przylegające bazary. Pomimo, iż "Dracula" naprawdę nigdy tu nie był, można kupić sporo gadżetów z nim związanych (mówiąc krótko - biznes się kręci!). Wracamy tym samym sposobem na dworzec kolejowy i o 16.00 mamy pociąg do Synaii (23 000 Lei/ok. 0,7 €/os), w której jesteśmy ok. 17.15. Na dworcu znów dostajemy wiele ofert, ale decydujemy się dojść na camping piechotą (ok. 4km) - nie był to jednak najlepszy pomysł, gdyż zmęczenie daje o sobie znać. W ogóle na drodze żadnych znaków o campingu nie widać, ale jakoś dotarliśmy! Na campingu duuuużo psów i w dodatku nie ma wody (hyh), ale bierzemy dwie doby (60 000 Lei/ok. 1,8 €/dobę). Koleś z recepcji strzela miny, jakby był z jakiegoś kabaretu...hehe... Okazuje się, że obok nas rozbite jest młode małżeństwo (Polka,Niemiec) i zapraszają na jutro na grilla:). A dziś jakaś zupka... W pewnym momencie jeden z psów zaczyna robić się nachalny... zbyt nachalny... Jutro ruszamy w góry i mamy nadzieję, że pogoda dopisze... Jeszcze a propos wody, to można było się w nią zaopatrzyć z takiego czegoś przy ulicy - dobre i to!

02.08.2002 (dzień ósmy)
/SINAIA-GÓRY BUCEGI/

Wstajemy ok. 8.00 (a jednak można) i pędzimy szybko na główną drogę - jeżdżą tu często busiki do centrum (5 000 Lei/ok. 0,1 €/os). Podróż jak zawsze - ostra z dużym dodatkiem klaksonu;). W centrum na ławeczce spożywamy spokojnie śniadanko, poza tym jesteśmy wykończeni... Obok nas jakiś starszy pan przegląda Playboya;). Telecabiną dojeżdżamy do Cabana Miorita, tu wspaniałe górskie klimaty i piękne widoki - powoli odzyskujemy zatracone siły (albo to tylko górska iluzja). Dalej uderzamy pieszo do Cabana Piatra Arsa, Cabana Babele (wspaniałe skalne kształty!), Cabana Caraiman. Stąd schodzimy dosyć trudnym i niebezpiecznym szlakiem do Busteni. Chyba na 1/3 trasy rozwieszone są łańcuchy i liny dla bezpieczeństwa, poza tym na szlaku widać mnóstwo krzyży..., ale widoków i emocji związanych z zejściem nic nie jest w stanie zastąpić (zobaczcie fotki!). Po ponad 3h schodzenia byliśmy na dole - totalnie wymęczeni - nogi chyba do wymiany;), ale pełni wrażeń i przeżyć. Bierzemy autobus do Sinaii (7 000 Lei/ok. 0,2 €/os), zmarnowani idziemy zobaczyć klasztor Sinaia, zamek Peles (ponoć jeden z najpiękniejszych w kraju) i wracamy na camping - autobusem, bo mimo braku plecaków na nogach byśmy już nie doszli (10 000 Lei/ok. 0,3 €/os)... Szofer nam trochę drogo policzył i w dodatku wiózł nas jakąś dziwnie okrężną drogą - najpierw na pętlę, gdzie chyba kończył pracę, bo później włączył radio na full i zaczął śpiewać, he!!! Na campingu wciąż "no water"", więc bierzemy prysznic wykorzystując dwie 2-litrowe butelki. Nawet taki prysznic przynosi niesamowite orzeźwienie! Wieczór mija sympatycznie przy wspomnianym wcześniej grillu i zakupionym przez nas winie - Murfatlar... robimy nawet ognisko!

03.08.2002 (dzień dziewiąty)
/SINAIA-BUKARESZT/

Znów udało się szybko wstać (nakarmiliśmy nawet tutejsze psy) i ok. 9.00 jesteśmy już przy drodze i czekamy na "szalonego busa" do centrum (5 000 Lei/ok. 0,1 €/os). Wow! Po drugiej stronie ulicy samochody na opolskich blachach!!! Ale nawet nie chce nam się przechodzić. Z centrum idziemy szybko na dworzec i pociągiem jedziemy do Bukaresztu (126 000 Lei/ok. 4 €/os). Ok. południa jesteśmy na miejscu. Tutaj dworzec niedość że olbrzymi, to jeszcze bezpieczny - wszędzie ochrona, a na dworzec wpuszczają tylko z ważnym biletem lub "peronówką". Bierzemy taxówkę (Cris Taxi) na camping i już mały przekręt - na liczniku wyszło 55 000 Lei/ok. 1,7 €, dajemy 100 000 a gość zaczyna coś kręcić, że nie chce wydać reszty - więc dajemy mu 60 000 i niech spada;) (a w przewodniku pisali, że Cris Taxi można zaufać...hyh). Bukareszt to wielkie miasto - "Paryż wschodu", zupełnie inny klimat niż w poprzednich miasteczkach, inne są także ceny - camping: 300 000 Lei/ok. 9,3 €:(, ale nie mamy wyjścia - bierzemy 2 doby. Robi się cienko z kasą... mieliśmy jeszcze w planie jechać nad morze (Konstanca), ale jesteśmy zmuszeni z tego zrezygnować:(. Rozbijamy namiot i ruszamy na miasto trolejbusem #301. Po drodze pytamy się takiego faceta czy dojedziemy do centrum - on mówi, że nie, więc wysiadamy i ruszamy dalej piechotą... - potem okazało się, że dojechalibyśmy:(. Jest upał, jesteśmy zmęczeni, idziemy i idziemy. Dochodzimy do Łuku Triumfalnego (prawie taki sam jak w Paryżu!), dalej bierzemy już autobus. Wielkie ulice, wielkie budowle... masakra... ale nie widać tu zbyt wielu podejrzanych Cyganów - można więc czuć się swobodnie i bezpiecznie... Jest natomiast dużo ulicznych handlowców sprzedających wszystko co tylko możliwe;). Oglądamy Pałac Parlamentu (największa po Pentagonie budowla na świecie!!!), przelotnie obczajamy muzea, w międzyczasie jemy coś w "macu" - w Bukareszcie jest ich mnóstwo i są to chyba najtańsze tu retauracje (zacząłem doceniać istnienie McDonald'sów na świecie, he!). Na dworcu Gara de Nord okazuje się, że do Suczawy możemy jechać rano lub wieczorem. Po rozmyślaniach dochodzimy do wniosku, że jak uda się wycofać drugą dobę, to jedziemy jutro w nocy. Wracamy na camping, rozmawiamy z recepcjonistą - mówi, żeby przyjść rano i wtedy okaże się czy da radę czy nie (ciekawe od czego to zależy... może od jego dobrej woli;). No cóż - bierzemy prysznic, gotujemy zupkę, pijemy browarka za zdrowie tych, co to mają dziś urodziny:) i oczywiście za naszą wyprawę...! Już nie możemy patrzeć na konserwy, spanie w namiocie i w ogóle... Gawron nawet nie ma ochoty na jedzenie. Z jednej strony jest super, a z drugiej miło byłoby zobaczyć znów znajome twarze, Opole i Plac Wolności!!!!

04.08.2002 (dzień dziesiąty)
/BUKARESZT/

Udało się!!! - dostajemy kasę, zabieramy manatki i #301 jedziemy do centrum, a stąd pieszo na Gara de Nord. Bagaże zostawiamy w przechowalni (50 000 Lei/ok. 1,5 €/bag) i idziemy jeszcze trochę pozwiedzać (a raczej zmuszamy nasze organizmy do tego zwiedzania). Odwiedzamy dwa muzea (m.in. Narodowe Muzeum Sztuki - 60 000 Lei/ok. 1,8 €/os) i staramy się znaleźć jakieś kartki pocztowe. Takie wielkie miasto, a nikt nie ma tu kartek pocztowych!!!! W końcu kupujemy je w jednym muzeum. Kobieta sprzedaje je z taką łaską i w dodatku nie wydaje całej reszty... bo nie ma drobnych (a dla nas liczy się już każdy grosz!!!). Natomiast ochroniarz bardzo sympatyczny, zna w miarę angielski i można z nim spoko pogadać. Jesteśmy wymęczeni, kończy się kabona, idziemy do "maca" coś zjeść i przy okazji wypisujemy kartki... co z tego, skoro i tak nie mamy znaczków, a dziś niedziela i poczta nieczynna - udało się kupić tylko 2 znaczki w Hiltonie... Jest 17.00, pociąg mamy o 22.32... siadamy więc przy ulicy i obserwujemy sobie samochody, co chwilę polewając się wodą z pobliskiego hydrantu - prawdziwy hardcore;))). Oprócz Dacii (których jest najwięcej) ludzie tu bujają się takimi bumami i mietkami, że aż zapiera dech... Ok. 19.00 zaopatrujemy się w 2l coli na drogę i resztę czasu spędzamy już na dworcu. W końcu jest pociąg - znajdujemy swoje miejsca (bo są miejscówki w pośpiesznym!!!) i jedziemy... Okazuje się, że w pociągu sprzedają nie tylko piwo, ale także gazety, okulary i zegarki!!!;)

05.08.2002 (dzień jedenasty)
/BUKARESZT-SUCZAWA-CZERNIOWCE-LWÓW-MEDYKA/

Nie ma to jak noc w pociągu... Ok. 5 czy 6 jesteśmy w Suczawie. Piechotą (zły pomysł) "doczołgujemy się" do Autogara i tu niespodzianka - w przewodniku pisali, że autobus do Czerniowiec odjeżdża 6 razy - nie napisali tylko, że 6 razy w ciągu tygodnia - dziś o 15.30:( (150 000 Lei/ok. 4,6 €/os). Siedzimy bez pomysłu, a tu za chwilę zjawia się nasza rodaczka - Sabina z Gliwic i jeszcze dwóch kolesi z Polski:). Koleżanka idzie poszukać jakiegoś busa, bo twierdzi, że na pewno się coś znajdzie... po chwili przychodzi do nas jakaś Ukrainka i mówi, żeby pojść z nią.... OK! Jest transport (130 000 Lei/ok. 4 €/os - taniej niż autobus). Szofer idzie na chwilę na bazar.... ale nie ma go chyba z godzinę;))). W międzyczasie udało się kupić 6 znaczków, ale wysłanie kartek Gawron powierzył jakiemuś napotkanemu "zadbanemu" Rumunowi (ten wywiązał się z zadania!). W końcu ruszamy starym VW Transporterem w 12 osób (te ukraińskie klimaty;) do Czerniowiec. Na granicy trochę stoimy, bo "przetrzepują" jakieś polskie samochody... W końcu jedziemy dalej... U nas w samochodzie i tak już sporo osób (jeden koleś siedzi na taborecie;), a oni jeszcze biorą autostopowiczkę...he... Ok. 12.30 jesteśmy na dworcu autobusowym w Czerniowcach - tu o 13.05 odjeżdża autobus do Lwowa (23 Hr/ok. 23 PLN/os). Rozmieniamy 20 $ - musi wystarczyć... Autobus jest nieco gorszej klasy - trochę brudny, okna się nie otwierają (na drodze okazało się, że wycieraczki też nie działały, he). W autobusie spotykamy kolejnych Polaków - Żaneta i Michał z Krakowa (lub okolic). Już prawie mamy ruszać, ale jeszcze jakaś kobieta stoi na początku autobusu i reklamuje rajstopy, hehe. Droga jest długa i męcząca, a pogoda co chwilę się zmienia. Na jednym z przystanków śmiejemy się z gościa, który biegnie za autobusem, bo trochę się zasiedział w ubikacji, hehe ... a niedługo później sami jesteśmy w podobnej sytuacji - bo zachciało nam się zwiedzać ryneczek;))). Ok. 21.30 dojeżdżamy do Lwowa i tu postanawiamy, że razem z Sabiną, Żanetą i Michałem wracamy do Polski (bo wcześniej myśleliśmy, żeby tu przenocować). Małe zamieszanie na dworcu - ucieka nam polski autobus do Przemyśla, ale za chwilę jedzie też ukraiński... Rozmawiamy z kierowcą, żeby "kupić bilet u niego", ale on się nie zgadza (później wyszło, że się nie zrozumieliśmy - trudno), więc kupujemy w kasie (29 Hr/ok. 29 PLN/os) - dobrze, że w kantorze obok rozmieniają złotówki. Autobus 100 razy lepszy od poprzedniego. Jedziemy prawie sami, na początku rozmawiamy, a potem ... zasnąłem (inni chyba też)... Przed granicą robi się wielkie zamieszanie i po chwili już nie jedziemy sami - cały autobus zapełniony ukraińskimi "handlowcami";). Dalej czuliśmy się jak w programie "Granice", hehe... Ci zestresowani Ukraińcy z towarami pochowanymi w autobusie i na sobie, he... ale celnicy się zbyt nie czepiali, więc wszystkim udało się wszystko przewieźć!

06.08.2002 (dzień dwunasty)
/STACJA OPOLE GŁÓWNE/

Ok. 1.00 jesteśmy w Przemyślu, a tu pierwszy pociąg odjeżdża dopiero o 5.23, a poczekalnię otwierają o 4.00... Idziemy zatem zjeść coś porządnego - policja poleciła Bar Kurczak przy dworcu (chyba jedyny czynny o tej porze bar)... Mega!!! Szefowa dosłownie jakby wyciągnięta "mamuśka" z jakiegoś filmu - kobieta nie do podrobienia (pozdrowienia!!!!) - podobnie jak jedzenie, które nam przygotowała - po prostu pyychhaaa!!! Jeśli będziecie kiedyś w Przemyślu, musicie tam wstąpić! Dalej krótka drzemka na ławce przed dworcem, potem w otwartej już poczekalni i w końcu pociągiem do domu... Godz. 12.00 - miło usłyszeć rodzime "stacja Opole Główne, stacja Opole Główne...".

<<Powrót | Dalej >>

26.07.2002 (dzień pierwszy) /OPOLE-ZAKOPANE-POPRAD-KOSZYCE-DEBRECZYN/

27.07.2002 (dzień drugi) /DEBRECZYN-ORADEA/

28.07.2002 (dzień trzeci) /ORADEA-KLUŻ NAPOKA-CHEILE TURZII/

29.07.2002 (dzień czwarty) /CHEILE TURZII-SYBIN/

30.07.2002 (dzień piąty) /SYBIN-GÓRY FOGARASKIE/

31.07.2002 (dzień szósty) /GÓRY FOGARASKIE-BRASZÓW/

01.08.2002 (dzień siódmy) /BRASZÓW-BRAN-SINAIA/

02.08.2002 (dzień ósmy) /SINAIA-GÓRY BUCEGI/

03.08.2002 (dzień dziewiąty) /SINAIA-BUKARESZT/

04.08.2002 (dzień dziesiąty) /BUKARESZT/

05.08.2002 (dzień jedenasty) /BUKARESZT-SUCZAWA-CZERNIOWCE-LWÓW-MEDYKA/

06.08.2002 (dzień dwunasty) /STACJA OPOLE GŁÓWNE/